یک خاطره و یک رباعی حاصل آن

دو روز پیش جاتون خالی با رفقا رفته بودیم به یکی از سفره خونه های سنتی اطراف شهرمون .جای خیلی قشنگیه کنار یه دریاچه با جنگل اطرافش که منظره ی چشم نوازی داره.تا میگن سفره خونه ی سنتی همه یاد چای و قلیون می افتیم.البته من با اولیش موافقم.اما رفقا با دومی مانوس بودن.ساعاتی گذشت ، و یکی از دوستان یکدفعه یه پیشنهادی به من داد که خیلی جا خوردم ، گفته بود که ((...تو که نمیکشی لا اقل همین جا یه رباعی درباره ی قلیون بگو...)).

 من اون لحظه انتظار همه چیو داشتم جز این چون فی البداهه گویی خیلی سخته.باید حداقل یه جوری کم نمی آوردم..خیلی فکر کردم ..مدتی هم به قلیون نگاه کردم . دیدم نمیتونم ازشون تا آخر تفریحمون مهلت خواستم..اونارو تنها گذاشتم و رفتم تا لب دریاچه..همین جوری که داشتم فکر میکردم یهو یه قورباغه توجه منو به خودش جلب کرد که قور قور میکرد .به یاد صدای قلیون افتادم چون شبیه صدای قورباغه بود و همین طور به این ضرب المثل((..آب که سربالا میره قور باغه ابوعطا میخونه)).توی تنگ قلیون هم آب از لوله سربالا میرفت.دیگه امید وار شدم و دفترچمو برداشتم ورباعی زیرو توش یادداشت کردم...

با آتش و آب ، هم صدا می خواند

از تاب و تب دل  شما  می خواند

قل قل غرُ قل قل غرُ  قل قل ، قلیان

روی  لبتان   ابوعطا   می خواند

این رباعی رو هم تو خونه گفتم:

قلب تو اگر  تپنده ای در جان است

و چشم تو آتشکده ای بر آن است

اغراق نمی شود بگویم بانو

لبهای تو حکم بهترین  قلیان است